پرستش مى نمايم ( با اينكه عبادت و پرستش مستلزم سخن گفتن و در خواست رحمت و مغفرت و خضوع و فروتنى است و اين نوع امور در حضور و رؤيت انجام مى گيرد ) پس ( سائل گمان كرد مراد از ديدن پروردگار ديدن به چشم است ، لذا ) گفت : چگونه او را مى بينى ( با اينكه ديدن او ممكن نيست ) امام عليه السّلام فرمود : ( 2 ) چشمها او را آشكار درك نمى كند ، لكن دلها بوسيلهء حقائق ايمان ( تصديق بوجود و وحدانيّت و ربوبيّت و سائر صفات ) او را درك مى نمايد ، ( 3 ) بهر چيز نزديك است ( احاطه دارد ) ولى چسبيده نيست ، و از هر چيز دور است ولى جدا نيست ( زيرا نزديكى با چسبيدن و دورى با جدا بودن از لوازم جسم است ) گويا است ( ايجاد سخن مىكند ) بدون تفكّر و انديشه ( زيرا انديشه بر اثر نادانى است كه خداوند از آن منزهّ است ) اراده كننده ( آفريننده ) است بدون تصميم و آماده شدن ( زيرا تصميم گرفتن عبادت است از اراده‌اى كه مقدمّهء ارادهء انجام كارى باشد و آن از لوازم جسم است كه در انجام كارى مردّد است ، و امّا براى خداى تعالى كه علم عين ذات او است عزم و تصميم درست نيست چون مردّد نمى باشد ) ايجاد كننده است بدون ( كمك ) عضوى ( از قبيل دست و پا و مانند آنها ، زيرا نيازمند بكمك حاجت دارد و او غنىّ بالذّات و بى نياز است ) لطيف است كه ( از جهت شدّت ظهور و آشكار بودنش ) به پنهانى وصف نمى شود ( چون چيزى بر او احاطه ندارد ) بزرگ است ( از همه چيز ) كه به ستمگرى ( مانند ستمگران مسلّط بر زير دستان ) وصف نمى شود ( زيرا عدل محض است ) بينا است كه به داشتن حسّى ( از حواسّ ) وصف نمى گردد ( زيرا حواسّ از صفات ممكن است ) مهربان است ( از روى فضل و احسان ) نه به دلسوزى ، ( 4 ) خلائق در برابر عظمت و بزرگى او خوار و فروتنند ( زيرا همه مقهور مشيّت و ارادهء او هستند ) و دلها ( در برابر هيبت و عظمتش ) از ترس ( عذاب ) او مضطرب و نگرانند .